Zawieszenie bez białej flagi

Wiele można by zmienić w augustowskiej oświacie korzystając chociażby z tego, że budynek po Gimnazjum nr 2 będzie od września do wykorzystania. Poprzesuwać trochę obwody i można by odciążyć szkoły nr 3 i nr 2. Szkoły tak duże jak SP3 (1000 uczniów) i SP2 (800 uczniów) to nie są szkoły przyjazne dla uczniów. Nasze miejskie dzieci będą chodziły dalej do molochów a nie musiałyby, gdyby ktoś odważny zajmował się oświatą w mieście. Najważniejsze jest dobro dzieci i nikogo innego. Niestety dla naszych młodych przedsiębiorców oświata to tylko koszt.

Od kiedy młodzi i butni dorwali się do władzy, edukacja naszych dzieci, oświata, traktowane są jak piąte koło u wozu. Decydenci patrzą tylko swoich interesów, a Augustów się pogrąża z braku wizji rozwoju. Czas to zmienić.

Polska szkoła przypomina bardzo często fabrykę produkującą papiery i sukcesy. Uczeń pokazuje rodzicom świadectwo z paskiem i dostaje wypasiony tablet, nauczyciel analizuje wyniki maturalne swoich uczniów, dyrektor wyniki maturalne poszczególnych przedmiotów i klas. Ministerstwo Edukacji Narodowej kręci spot reklamowy, w którym przedstawia egzamin jako klucz do szczęśliwego życia. Powstają rankingi. Najważniejsze w szkole jest jednak to, czego zmierzyć się nie da, a co zgubiliśmy wszyscy. Atmosfera uczenia, wsparcia, motywowania do działań, więzi to zasoby na całe dorosłe życie. Z tego nikt nie ułoży rankingu. A przecież o to właśnie chodzi w szkole. By uczeń był szanowany, szczęśliwy i traktowany podmiotowo. Tego chcieliby rodzice. To są też nierzadko nasze nauczycielskie marzenia. Często niemożliwe do spełnienia. Czasami jest mi wstyd, bo po kilku miesiącach lekcji przychodzi do mnie rodzic i pyta o swoje dziecko. A ja nawet nie wiem, o kogo chodzi. Jak mam to wiedzieć, gdy dostaję dwie nowe klasy i w każdej z nich mam po 35 uczniów? W takiej sytuacji trudno zapamiętać nawet imiona. Moja koleżanka uczy przedsiębiorczości. Ma ją zawsze w pierwszych klasach. Dziesięć oddziałów po 30 uczniów. 300 głów. I co rok tak samo. W takiej rzeczywistości nie ma czasu na myślenie projektowe, innowacje pedagogiczne, swobodną twórczość. Indywidualizacja nauczania to termin nadużywany, istniejący tylko na papierze – niemożliwy do realizacji w takich warunkach. (http://www.tvn24.pl)

Fatalnie dziś wygląda sytuacja młodego belfra. Na koncie nauczyciela stażysty można zobaczyć kwoty przelewane co miesiąc – to około 1800–1900 złotych. A przecież chodzi nam o nauczyciela zaangażowanego i pracującego najnowocześniejszymi metodami. Bo nauczyciel może uczyć bez podręczników, sam może tworzyć pomoce naukowe, wykorzystywać do nauczania urządzenia elektroniczne itd. Tylko jak go zmotywować? Kijem czy marchewką? Młodego człowieka kijem nie da się motywować to już pokolenie na które takie metody nie działają. Marchewką? Ale czym konkretnie? W firmach prywatnych motywuje się samochodem służbowym, laptopem, dobrym smartfonem, dodatkowym urlopem, podwyżkami, premiami, karnetami do siłowni, na basen itd. Kto będzie pracował z naszymi dziećmi w przepełnionych szkołach? Wspierajmy nauczycieli, bo sami niedługo będziemy je uczyć w domu.

Panie redaktorze ,oświata ,edukacja a także szkolnictwo nie potrzebuje wielkich słów, wielkich debat medialnych ,potrzebuje spokoju środków finansowych dobrych zarządzających i dostosowywania programów kształcenia i wychowania do wyzwań XXI wieku są w Europie sprawdzone wzorce i należy je odpowiednio zastosować przez kompetentne osoby a nie bicie piany na psełdo debatach,przykład Augustowa komisją oświatową rady kieruje osoba niewiele znająca realia edukacyjne ,a kierownika oświaty z jakąś wizją niestety nie ma ,przykłady można mnożyć oczywiście w rządzie także profesjonalistów też trudno szukać i to należy piętnować ........a nie przytakiwać