Święte koraliki

- Urodziłem się w czasach, kiedy w mojej wiosce życie religijne we wspólnocie było czymś naturalnym. Od dziecka wzrastałem w klimacie różańca. Szczególna sytuacja wynikała z tego, że mieszkałem na Kurpiach, gdzie ludzie są religijni z natury, mają szacunek do tradycji. To było naznaczone również klimatem patriotycznym. Ponieważ do kościoła mieliśmy prawie 10 kilometrów, to rodzina kształtowała we mnie wartości religijne. Tym, który tworzył życie religijne w mojej rodzinie był ojciec. Bez naprawdę istotnej przeszkody nigdy nie opuścił mszy świętej w swoim życiu. A ma blisko 100 lat, bo dwa tygodnie temu obchodził 98 urodziny. Tradycją naszego domu, był różaniec odmawiany na kolanach po obiedzie. Różaniec w różnych trudnych sytuacjach był dla mnie ratunkiem, dlatego ta modlitwa jest mi bardzo bliska. Wtedy w tamtej społeczności wioskowej, prawie do połowy lat 80, kiedy w naszej wiosce odbudowano wysadzony przez Rosjan w 1941 kościół, lokalna ludność zbierała się w domach i odmawiała wspólnie różaniec. Była to też okazja spotkania się, życia towarzyskiego i dzielenia się pomysłami gospodarczymi czy kulinarnymi. Wieszano różaniec w różnych miejscach, czy też noszono w kieszeni. Pamiętam, że kiedy jechałem na studia, mama w dużym zatroskaniu dała mi różaniec. To była troska, różaniec był formą tego, co może człowieka chronić – opisuje bardzo osobiste przeżycia ksiądz dr Kalinowski. Ze wspomnieniami księdza Wojciecha wiąże się jedno, bardzo szczególne doświadczenie. Nawiązujące do prawdziwych wydarzeń, które przed trzydziestoma laty wstrząsnęły całym światem. W lutym 1986 roku na Filipinach doszło do pokojowego przewrotu, który obalił dyktaturę Ferdinanda Marcosa. Te wydarzenia po dziś dzień nazywane są „Różańcową rewolucją”, świadczą o mocy i potędze modlitwy różańcowej.