Tysiąc numerów Przeglądu

Ogromnym wyzwaniem było same przewożenie złożonej gazety do drukarni. Teraz wszystko robi się przez internet, a wtedy kopiowało się wszystko na nośnik zwany zipem. Potem niosło się to pudełko na dworzec PKS i dawało kierowcy autobusu do Białegostoku, który przekazywał to oddelegowanemu pracownikowi drukarni. Nigdy nie było wiadomo, czy przesyłka zostanie wręczona i gazety ukaże się o czasie. Może o technice tyle. Praca w gazecie to w zasadzie przygoda. Jednego dnia jest się na szkolnej uroczystości, kolejnego czeka się kilka godzin na 30-stopniowym mrozie w Dolinie Rospudy na ministra, który ma odwiedzić protestujących przeciwko budowie obwodnicy ekologów. Bywało też, że samo składanie numeru było mocno wyczerpujące. Zdarzały się takie składy, że cała ekipa pracowała całą dobę. Trzeba było wtedy regenerować siły pączkami i snem na jednej kanapie. Wypijało się wtedy hektolitry kawy i wypalało wiele paczek papierosów. Nie brakowało rozmów po nocy, niekontrolowanych wybuchów śmiechu z byle powodu, a czasami złości i zniecierpliwienia. Nie zapomnę wielu wpadek, bo przecież rzeczą ludzką jest błądzić. O każdym przygotowanym materiale można by napisać spore opowiadanie. W pamięci pozostaną ludzkie tragedie, które przyszło mi opisywać, ale także nie brakowało wspaniałych chwil, gdy udało się artykułem komuś pomóc. Najwspanialsze momenty są jednak wtedy, gdy otrzymuje się słowa podziękowania za załatwioną sprawę czy po prostu napisanie tekstu. Takie chwile są i teraz. I właśnie służba ludziom jest motorem do dalszej pracy. Dobre słowo od Czytelnika czyni cuda i sprawia, że nasza praca ma sens.