Beata Perzanowska
Park został powołany w celu ochrony wyjątkowych walorów przyrodniczych Pojezierza Suwalskiego i Puszczy Augustowskiej.
Próby ochrony przyrody na terenie Wigier
Pierwsze próby ochrony przyrody na tym terenie sięgają lat 20. XX wieku. W 1921 roku Kazimierz Kulwieć przedstawił projekt rezerwatu obejmującego jezioro Wigry, jednak nie podjęto żadnych działań. Kolejny projekt, zaproponowany przez Bolesława Hryniewieckiego i Alfreda Lityńskiego w 1924 roku, również nie został zrealizowany, chociaż jego publikacja przyczyniła się do powołania Stacji Hydrobiologicznej nad jeziorem Wigry.
Powstanie rezerwatów i parku Krajobrazowego
W latach 50. XX wieku podjęto pierwsze konkretne działania ochronne, tworząc rezerwaty „Ostoja bobrów Stary Folwark” i „Ostoja bobrów Zakąty”. W 1976 roku utworzono Wigierski Park Krajobrazowy, a w 1982 roku rozpoczęto prace nad przekształceniem go w park narodowy. Ostatecznie Wigierski Park Narodowy powstał w 1989 roku, obejmując zarówno tereny Pojezierza Suwalskiego, jak i Puszczy Augustowskiej.
Geografia i hydrologia parku
Wigierski Park Narodowy położony jest na północnym skraju Puszczy Augustowskiej i obejmuje fragmenty Pojezierza Litewskiego. Park rozciąga się na obszarze trzech mezoregionów: Pojezierza Zachodniosuwalskiego, Pojezierza Wschodniosuwalskiego i Równiny Augustowskiej.
Wody powierzchniowe
Na terenie parku znajduje się 42 jeziora o łącznej powierzchni ponad 28 km². Największe i najgłębsze z nich to jezioro Wigry, zajmujące centralną część parku, o powierzchni 2187 ha i maksymalnej głębokości 73 m. Główną rzeką parku jest Czarna Hańcza, przepływająca przez jezioro Wigry i stanowiąca popularny szlak kajakowy.
Flora Wigierskiego Parku Narodowego
Wigierski Park Narodowy charakteryzuje się dominacją mszystych lasów iglastych sosnowo-świerkowych. W jego granicach występuje blisko 800 gatunków roślin naczyniowych, ponad 200 gatunków mchów i wątrobowców oraz około 300 gatunków porostów. Spośród roślin rosnących w parku, 75 taksonów objętych jest ochroną gatunkową, w tym 61 ochroną ścisłą.
Ochrona gatunków storczykowatych
Na terenie parku rosną 22 gatunki storczyków, w tym krytycznie zagrożony miodokwiat krzyżowy oraz kukuczka kapturkowata. W latach 2003-2004 realizowano projekt przesiedlenia tych storczyków na nowe, odpowiednio przygotowane stanowiska. Działania te przyniosły pozytywne rezultaty, a przesiedlone rośliny zakwitły i wydały nasiona.
Fauna Wigierskiego Parku Narodowego
W Wigierskim Parku Narodowym stwierdzono występowanie około 300 gatunków kręgowców, w tym 205 gatunków ptaków i 46 gatunków ssaków. Około 82% fauny kręgowców parku podlega ochronie gatunkowej, co stanowi 48% wszystkich chronionych w Polsce kręgowców.
Wigierski Park Narodowy jest niezwykle cennym obszarem przyrodniczym, który dzięki swoim unikalnym walorom przyciąga turystów i badaczy z całego świata. Ochrona tego terenu jest kluczowa dla zachowania różnorodności biologicznej i naturalnego piękna północno-wschodniej Polski.
Napisz komentarz
Komentarze